Hlutverk þétta

Byrjum á uppbyggingu þéttisins. Einfaldustu þéttarnir eru smíðaðir með plötum í báðum endum og einangrandi raforku (þar á meðal loft) á milli. Eftir að hafa verið virkjað eru plöturnar hlaðnar til að mynda spennu (möguleikamunur), en vegna einangrunarefnisins í miðjunni er allur þétturinn óleiðandi. Hins vegar er slíkt ástand undir þeirri forsendu að ekki sé farið yfir mikilvæga spennu (bilunarspennu) þéttans. Við vitum að hvaða efni sem er er tiltölulega einangrandi. Þegar spennan yfir efnið eykst að vissu marki getur efnið leitt rafmagn. Við köllum þessa spennu niðurbrotsspennu. Þéttar eru engin undantekning. Eftir að þétti er brotinn niður er hann ekki einangrunarefni. Hins vegar, á miðstigi, sést slík spenna ekki í hringrásinni, þannig að hún virkar allt undir bilunarspennu og má líta á það sem einangrunarefni.